آزاديءَ جي ڏهاڙي تي هڪ ٻار کي فوجي وردي ۾ ملبوس ڏسي جيڪو فخر محسوس ٿئي ٿو، اهو هٿياربند فوج لاءِ گهري قومي محبت جو عڪاس آهي. پاڪستان ۾ فوج کي ان جي قربانين، ملڪي سرحدن جي دفاع ۽ قومي بحرانن توڙي قدرتي آفتن دوران هڪ استحڪام ڏيندڙ قوت طور وڏي عزت جي نظر سان ڏٺو وڃي ٿو، تنهن هوندي به شهرين ۽ سياسي مبصرن جي وچ ۾ هڪ وڌندڙ اتفاق راءِ ان ڳالهه تي زور ڏئي ٿي ته حقيقي قومي طاقت پيشيورانه دفاع کي سياسي حڪمرانيءَ کان الڳ رکڻ ۾ آهي. مسلح فوج پنهنجي نظم و ضبط، پروفيشنلزم، ۽ قومي دفاع لاءِ پاڻ کي وقف ڪرڻ سبب عوام ۾ وڏو اعتماد ۽ ڀروسو رکي ٿي.
14 آگسٽ تي ٻارن کي فوجي لباس پارائڻ ملڪ جي خودمختياري جي حفاظت ڪندڙ بهادر سپاهين لاءِ سچي عزت ۽ احترام جي علامت آهي. اداري سان هيءَ محبت سرحدن جي محافظ طور ان جي آئيني ڪردار ۾ سمايل آهي، هن تمام گهڻي عزت جي باوجود، سياسي معاملن ۾ فوج جو عمل دخل اهم ادارتي ۽ جمهوري چئلينج پيدا ڪري ٿو.
جڏهن سياسي طاقت عوامي مينڊيٽ ۽ حمايت بجاءِ ٻاهرين ادارتي پٺڀرائي تي ڀاڙي ٿي، تڏهن سياسي پارٽيون پنهنجي اندروني احتساب، حڪمراني جي صلاحيتن ۽ مضبوط جمهوري روايتن کي هٿي وٺرائڻ ۾ ناڪام ٿي وينديون آهن.
شہری حڪومت ۽ سياسي استقامت جي لاءِ ضروري آهي ته سرگرم سياستدان سڌو سنئون ووٽرن کان پنهنجي ساک حاصل ڪن، سياسي اقتدار حاصل ڪرڻ يا برقرار رکڻ لاءِ فوجي حمايت تي ڀاڙڻ جمهوري عمل کي ڪمزور ڪري ٿو. سياستدانن کي گهرجي ته اهي جمهوري ادارن کي مضبوط ڪن، شفاف حڪومت قائم رکن ۽ ادارتي رٿابندي جي بدران عوامي حمايت تي ڀاڙين.
پاکستان جي ترقيءَ لاءِ هر رياستي اداري کي پنهنجي آئيني حدن اندر رهي ڪم ڪرڻ گهرجي، قومي دفاع تي سختيءَ سان ڌيان ڏيندڙ هڪ مضبوط، پيشه ور فوج ۽ عوام آڏو جوابده آزاد سول قيادت، هڪ مستحڪم ۽ خوشحال قوم لاءِ مثالي توازن پيدا ڪن ٿا. ورديءَ جو احترام بچائڻ لاءِ اهو ضروري آهي ته ان کي سياسي تڪرارن کان پري رکيو وڃي.
